Woensdagavond maakte ik mijn rentree in het startvak. Zonder enige verwachting stond ik aan de start vn de 5km tijdens de Verkerkloop. Een deel van de opbrengst kwam ten goede aan Move For MS. Een extra stimulans om te lopen. Een kans om mijn rentree aan mijn vorig jaar aan MS overleden moeder op te dragen.

Nerveus was ik niet. Hoogstens bewust dat ik iets heel bijzonder ging doen. Ik had de kans om voor mijn moeder te lopen. Het resultaat was onbelangrijk. Lopen op gevoel en met gevoel was het plan.

In alle rust bereidde ik me voor. Bijna afgezonderd deed ik mijn warming up. Ik was er in alle opzichten klaar voor. Toen om 20:15uur het startschot klonk was mijn langverwachte rentree eindelijk daar. Hier liep ik dan. Na 2 jaar blessureleed weer deel uit makend van een grote groep hardlopers. Lopend voor mijn moeder.

Vrijwel direct zat ik lekker in het ritme. De 1^e km was voorbij voor ik er erg in had. 5:20 onderweg. Een groepje vlak voor me. Ik besloot er naar toe te lopen. Met speels gemak kon ik versnellen. Alsof het vanzelf ging. Links en rechts haalde ik lopers in. Ik had er weinig oog voor. Ik liep in mijn eigen wereld. Ik was in gedachte bij mijn moeder.

Met het gevoel alsof ik met een rustige training bezig was vervolg ik mijn weg. Ik geniet van het gevoel, van het moment. Mijn rentree is hoe dan ook geslaagd. Ik loop hier. Niet voor mezelf, maar voor mijn moeder.

De volledige wedstrijd loop ik ontspannen, bijna in een trance. Geen moment denk ik aan de knieën. Mijn gedachten zijn bij mijn moeder. Een scherpe u-bocht brengt me op het laatste rechte stuk. Automatisch versnel ik wat. Terwijl ik de finish passeer steek ik mijn vinger in de lucht en kijk ik omhoog. Met kippenvel op mijn armen kom ik tot stilstand. Mijn netto-tijd bedraagt 25:07. Een meer dan mooie rentree in alle opzichten. Zonder bloed, maar met zweet en tranen. Vrij easy gelopen en toch een mooie tijd voor nu. Ik mag tevreden zijn.

Na de finish krijg ik de herinneringsmedaille overhandigd. Ik hou hem in mijn hand en besef: “Deze is voor jou, mam!”

Een rentree is aanstaande. Morgen sta ik sinds 2 jaar weer in een startvak. Niet voor een PR, toptijd of degelijke race. Maar alleen voor mijn moeder.

In een wedstrijd waarvan de opbrengst deels naar Move For MS gaat loop ik voor mijn moeder. Voor haar wil ik lopen. Een eerbetoon. Voor de sterke vrouw en vechter die ze was. Aan haar draag ik mijn rentree op.

De enige doelstelling is herdenken en een steentje bijdragen voor het goede doel. Eindtijd is totaal onbelangrijk. Het gaat om haar. En het voelt nu al beter dan een PR-race. Deze is voor jou, mam.

Vorm: fysieke conditie of mate waarin je presteert. Aldus de dikke van Dale.

Maar vorm, daar ontbrak het juist aan de afgelopen periode. De knieën voelden prima, maar de achillespezen maakten goed trainen bijna onmogelijk.

Panikeren deed ik niet. Geen moment sloeg de twijfel toe. Als je langdurig geblesseerd bent ben je wel wat gewend. Ik luisterde naar het lichaam en nam een week hardlooprust. Ondertussen trainde ik alternatief op de fiets. Ik voelde dat ik sterker werd.

Voorzichtig pakte ik de hardlooptrainingen weer op. In het begin voelde het nog roestig.  De achillespezen en voeten waren nog gevoelig. Ik bekeek het training voor training. Deed geen stap te veel. De opdracht van het SMC om de 4km meer eigen te maken legde ik heel even naast me neer. Er waren wat hobbels op the road to recovery.

Gemiddeld liep ik tussen de 3 en 3,5km in een tempo iets boven de 10km/h. Langzaam maar zeker begon het weer te lopen. En werkte ik weer naar de 4km toe. De fietstrainingen verliepen prima. De voorjaarsbenen zijn goed warmgedraaid. En sterker dan vorig jaar.

Soms vallen de puzzelstukjes ineens op z’n plaats. Vorige week dinsdag liep ik vanuit het niets mijn beste training sinds 1,5 jaar. Ik merkte vanaf stap 1 dat het goed voelde. Op gevoel liep ik de eerste km. Stiekem keek ik toch op de polar. Die vertelde me dat ik de eerste 1000m in 5:20 had afgeraffeld. Veel te snel natuurlijk, maar vandaag kon het. Verstandig als ik inmiddels ben (hardloopverstand komt met de jaren) besloot ik het tempo aan te passen. Ik liep nog steeds wat te snel voor het mooie. Maar wat voelde het makkelijk. Wat voelde het goed. Vandaag kon het. Ik plukte de vorm van de dag. Na 4 heerlijke km’s zat de training er op. Met een gouden randje zette ik hem in mijn logboek.

Die zelfde avond mailde ik mijn wekelijkse update naar Leiden. Nog geen uur later kreeg ik een antwoord van Jaco. Ik mag verder gaan opbouwen. 10% van de tijd per 2 trainingen erbij. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. Ik blijf voorzichtig. Ik blijf op gevoel uitbouwen. Net zoals ik van 3 naar 4km ben gegaan. Die 10% van de tijd per 2 trainingen is geen must. Het is een leidraad. Ik mijd nog alle risico’s. Belangrijkste is dat ik weer vooruit kan en durf te kijken. Ik kom er weer (langzaam) aan.  

De afgelopen week werkte ik aan de voorjaarsvorm. Nog niet hardlopend, maar op de fiets.

Tijdens een training beukte ik 36km lang tegen de wind in zonder te verzwakken. Ik zag af, maar ik genoot. Makkelijk gingen de pedalen rond. In de eerste zonnestralen van het voorjaar reed ik mijn eigen koers naar de zon. Op de Lekdijk trapte ik versnellingen rond die ik vorig jaar niet lang vol hield. In de polder trapte ik met soepele tred en hoog beenritme de kilometers weg. De gemiddelden lagen net wat hoger als normaal. 

Ineens leek alles te lukken. Een fiets-puzzelstukje viel op zijn plaats. Al je begin maart al merkt dat je sterker bent dan afgelopen jaar is dat prettig koersen. Zo makkelijk als het koersen ging, zo makkelijk ging ook het herstel. De noeste arbeid op de tacx betaalde zich al uit. Ik raakte in pre-season-shape.

Ook aan de mentale weerbaarheid werd gewerkt. Als het beste er na zo’n 70km vanaf was volgde er nog een extra lusje van ruim 10km. Korte klimmetjes klapte ik naar boven. Senior als getuige.

Ik voelde de voorjaarsvorm mijn benen instromen. Slechts 1 moment explodeerden mijn bovenbenen. Een gelletje bracht redding. Totaal trapte ik zo’n 290km weg. Een mooie en degelijke basis lijkt gelegd. En dat alles nagenoeg klachtenvrij. De omvang zegt me niet zoveel. Het gevoel des te meer. Hier kan ik mee vooruit.

Tussen de fietstrainingen door werkte ik ook gewoon mijn looptrainingen af. Maar nog steeds lopen ook die trainingen lekker. Weliswaar iets aangepast. Ondanks dat ik de vrijbrief heb om de 4km-grens te slechten heb ik dit nog niet gedaan. Ik werk er langzaam naar toe. Niet onnodig veel risico’s op the road to recovery. De komende tijd wordt het passen en meten hoe de fietstrainingen en de looptrainingen te combineren. Belangrijkste is dat de stijgende lijn zich voortzet. Keep calm and get fit slowly. ;-)

Geduld. En discipline. Dat is wat ik nodig heb om straks weer op te kunnen bouwen in mijn nieuwe hardloopleven. Geduld tot de dag dat ik weer 100% fit ben en discipline om tot die dag mijn aangepaste programma af te werken.

De trainingen voelen goed. Te goed. En daar ligt een gevaarlijke valkuil. Na elke training heb ik direct het gevoel alsof het nog niet af is. Het voelt alsof je met een degelijke wedstrijd bezig bent en er na 3km van het parcours wordt afgehaald. Uit de wedstrijd wordt genomen. Je blijft achter met kriebelende beentjes.

Ik realiseer me vaak te laat dat ik pas helemaal aan het begin van mijn herstelperiode sta. Werken aan de vorm en conditie is voor latere zorg. De aangepaste trainingen zijn puur om het roestige lichaam weer te laten wennen aan hardlopen. En dat gaat goed. Pijnvrij zelfs. Ik ben inmiddels gewend om mijn trainingen in een lager tempo af te werken.

Afgelopen week had ik weer overleg met SMC Rijnland. Een positief overleg waar uitkwam dat ik voorzichtig weer vooruit mag kijken. De komende weken mag ik toewerken naar de 4km! Ik heb afgesproken dat ik dit op gevoel zal doen. Niet meteen naar de 4km toe, maar met tussenstapjes. En alleen als het gevoel goed is. De komende tijd wordt luisteren naar het lichaam nog belangrijker. Niet alleen lopen met de beentjes, maar ook met het koppie. Geduld en discipline zijn opnieuw de toverwoorden.   

Ik sta op het punt om weer een stap te zetten op the road to recovery. En stap richting het voorjaar. Het voelt als een overwinning. Elke trainingsweek geeft vertrouwen. Het voelt goed. Over 4 weken mag ik stoppen met het tapen ven de knieën. De spieren en pezen moeten dan sterk genoeg zijn om de knieschijven in positie te houden. Een extra oefening als huiswerk zal daar aan bijdragen.

Stapje voor stapje vordert het begin van het herstel. Na 2,5 jaar tobben zit er weer structuur en regelmaat in de trainingen. Dit is pas het begin. En toch ben ik nu al verder dan de kwakkelperiode die achter me ligt.

Najaar 2013: IK KOM ERAAN!

De afgelopen weken verliepen de trainingen erg makkelijk. Nog steeds loop ik trouw 2x per week 3 km. Ik geniet van het pijnvrije lopen. Ik merk dat ik sterker wordt. Voor mijn gevoel ben ik al verder dan ik de afgelopen 2,5 jaar ben geweest.

Daar ligt ook meteen de grootste valkuil. Het gevoel is soms te goed. Ik train in een rustig tempo wat comfortabel aanvoelt. Ik heb het gevoel dat ik  het tempo wel een extra uurtje kan volhouden. Een lichte teleurstelling is voelbaar als ik toch na 3km de polar stopzet. Wat overigens meteen plaatsmaakt voor een tevreden gevoel. Pijnvrij lopen is wat telt nu.

Ik ben “slechts” aan het opbouwen. Mijn lichaam na dik 2 jaar tobben weer laten wennen aan hardlopen. Niks meer, niks minder. In deze korte, langzame trainingen leg ik de basis voor een fit najaar. En fit najaar waar ik eind voorjaar aan mag beginnen als alles goed blijft gaan.

Elke week mail ik mijn ervaringen naar het Sport Medisch Centrum. Op afstand krijg ik tips en houden ze me in de gaten. Belangrijk is dat ik me aan de afspraak blijf houden. Te hard of te ver betekent te veel risico. Vooral de eerste maanden is het belangrijk dat de juiste weefsels worden opgebouwd.

Het gevoel is goed en de resultaten zijn goed. Het kinesiotape en de oefeningen doen hun werk. Er is zeker stijgende lijn merkbaar. Terwijl ik loop door de sneeuw vergeet ik de kou. Nauwelijks nog denk ik aan de knieën. Ik loop ontspannen en geniet. Als je kan genieten van je herstel-proces na een lange blessureperiode lacht het hardloopleven je weer toe. Met vertrouwen en geduld kijk ik voorzichtig vooruit. Elke stap kom ik dichter bij het voorjaar.

The road to recovery. Daar bevind ik me op. Er is geen wegenkaart van. Onvindbaar in google maps. Je weet niet wat je de volgende bocht aantreft. De enige houvast die je hebt is je gevoel. Ik luister naar mijn lichaam. Gevoel en verstand zijn in evenwicht.

De ene dag gaat het goed, de andere dag wat minder. Ik kijk niet meer op van een zeurend pijntje. Paniek is er niet meer. Slechts 4 weken ben ik actief bezig met herstelen. Ik loop weer en ik loop pijnvrij. Al is het maar 2x 3km per week, de euforie na elke training is groot.

De focus ligt al 4 weken niet meer op de knieën. De focus ligt op het fit worden. Tijdens het lopen droom ik weg. Het voelt alsof ik met een geweldige race bezig ben. Ik loop langzaam, maar in gedachte loop ik snel. Soepel en met kleine pasjes beweeg ik me voort. Ik loop langs voortuintjes. Maar ik heb er geen oog voor. Strak vooruit kijk ik naar the road to recovery. Elke pas voelt raak. Ik voel me alsof ik uren kan blijven doorlopen.

Na 3km piept de polar. Ik ontwaak uit mijn droom. De training zit erop. Weer een paar stapjes richting herstel gezet. Ik kijk op de display en zie dat ik me keurig aan de opdracht heb gehouden. 3km lijkt niets. Maar 3km vertrouwen tanken is veel.

The road to recovery. Ik weet niet hoe ver ik al ben. Ik weet niet hoe ver ik nog moet. Maar ik heb de tijd. Ik hou mijn beentjes in toom. Langzaam voel ik me sterker worden. Langzaam komt het besef dat ik verder ben dan ik de afgelopen 2 jaar ben geweest. Geduld is het toverwoord.

Onwennig, onwerkelijk. In 1,5 week tijd van  een gefrustreerde tobber naar een actief herstellende loper. Het kan verkeren. Met nu “al” 13 (hoop niet dat dit getal wat zegt….) hardloopkm’s in mijn logboek is december oprecht een feestmaand voor mij. Die 13 km’s zijn er al 13 meer dan waarop ik gehoopt had. Die 13km’s maken mijn schamele loopjaar 2012 in een klap goed.

Twee keer per week loop ik een rustig rondje van 3km. Twee keer per week geniet ik. Het hardlopen voelt goed. Het kinesiotape doet zijn werk. De rekoefeningen slaan aan. Stapje voor stapje kom ik dichter bij herstel. Het gaat heel langzaam. Maar ik heb de tijd. Ik hoef niet voor en bepaalde datum fit te zijn.

Het gevoel is goed. Soms te goed. Zondag liep ik 20 seconden per kilometer te snel. Niet schokkend, maar toch te snel. Het gevoel dreigt het plan te overrulen. Alle risico’s moet ik mijden. Alles wat ik hoef te doen is me keurig aan de opdracht houden.

Natuurlijk voel ik nog pijntjes na het lopen. Maar dat is en normale reactie. We zijn slechts 1,5 week bezig met het herstel. Ik weet dat het tijd nodig heeft. Ik raak niet meer in paniek van een pijntje. Het hoort erbij. Hoofdzaak is nu het lichaam weer te laten wennen aan het hardlopen. Ik werk nu niet aan de cardo-vasculaire conditie (uithoudingsvermogen), maar aan de conditie van het witte weefsel (pees, banden) zoals dat zo mooi heet.

Met vertrouwen kijk ik vooruit. Ik voel me weer hardloper. Na elke training hou ik de fysio op de hoogte. De focus ligt niet meer op de knie. De focus ligt op herstel. Soms in een scherpe bocht denk ik stiekem nog wel eens aan de knieën. Voorheen gaf dit altijd pijn. Nu kan ik een lach niet onderdrukken als ik pijnvrij de bocht aansnijd. Lopen is weer genieten. Langzaam is het nieuwe snel.

Na de behandeling bij SMC Rijnland was de opdracht duidelijk. 3x per dag een simpele rekoefening en op maandag heel rustig 4km hardlopen.

Onwennig stap ik de voordeur uit. 7,5 maand heb ik mijn hardloopschoenen niet aangeraakt. Nu zitten ze om mijn voeten. Ik druk de polar in en begin te lopen. Het voelt onwennig en vertrouwd tegelijk. Vanaf de eerste stap is het dik genieten. Genieten van het hardlopen, genieten van het pijnvrije bewegen.

Na zo’n 800m kan ik me volledig ontspannen en geniet ik ook van de herfstachtige omgeving. Een duif vliegt rakelings over mijn hoofd en neemt plaats op een lantaarnpaal die ik passeer. Krijg je er gratis bij. Ik veeg de regen van mijn gezicht. Ik lijk te dromen. Maar ik loop hier echt. Het is bijna onwerkelijk.

Ik loop vier rondjes van exact 1km door de wijk. Oersaai?!: ja. Maar het gevoel om weer te kunnen hardlopen compenseert de saaiheid ruimschoots. Geen moment denk ik aan de knieën. Precies volgens afspraak loop ik rond de 10km/h. Niet bijster snel maar ik voel dat het goed is zo. Ik waan me in een wedstrijd. Ik loop over natte bladeren, door modder. Dit is het echte hardlopen. Een paar keer loop ik iets te snel. Ik corrigeer. En hou me strikt aan mijn opdracht. Vandaag wint het verstand.

Ik adem de koude lucht in. Ik loop….ik leef....ik geniet. Nooit eerder was een rentree zo dicht bij. Nooit eerder was ik zo blij met een oersaai rondjes hardlopen. Ondanks dat het “slechts” een test was ben ik zeer tevreden met het resultaat. Zonder al te veel moeite heb ik pijnvrij 4km kunnen hardlopen. En dat terwijl de knieën nog niet optimaal getaped zijn en de te korte spieren nog lang niet opgerecht zijn.

Er is nog genoeg ruimte voor verbetering. De komende weken zal blijken hoe ik ervoor sta. Heel voorzichtig gaan we kijken hoe we kunnen gaan opbouwen. Verwachtingen heb ik nog totaal niet. Ik wil gewoon lekker pijnvrij kunnen hardlopen.

Na de uitslag van de MRI-scan was ik radeloos. Aan de ene kant was ik opgelucht dat de knie er prima uit zag. Aan de andere kant bleven de pijnklachten. Maar waar kwamen ze vandaan? Uit de rug, of toch vanuit de heup? Inmiddels had ik veel tips van de lopers om me heen verzameld. 1 ding stond als een paal boven water: er moest een duidelijke diagnose gesteld worden.

2 dagen na de MRI kreeg ik van @Leidsekeniaan en van MarnixCornelisse een goeie tip. SMC (Sport Medisch Centrum) Rijnland in Leiden zou raad weten met mijn blessure. Ik besloot mijn stoute schoenen aan te trekken en mijn hele verhaal van de afgelopen 2 jaar door te mailen naar Leiden.

De volgende dag kreeg ik een mailtje terug. Men wilde vrijblijvend naar mijn knie kijken. Een positief telefoongesprek met Jaco (Manuele Therapeut) volgde, waarin duidelijk werd dat het geen standaard behandeling zou worden. Eerst een diagnose, dan gericht behandelen. Hij wilde met me aan de slag.

Vandaag meldde ik me voor de behandeling in Leiden. Na een kort intake-gesprek lag ik voor ik het wist op de behandeltafel. De knieën werden goed onder handen genomen. Een paar simpele oefeningen volgden.

Uit deze oefeningen kwam al snel de oorzaak van mij klachten. De spieren in mijn bovenbenen die zich hechten aan de knieschijf zijn te kort. Doordat deze spieren aan beide kanten te kort zijn worden de knieschijven als het ware omhoog getild en raken uit positie. Dit veroorzaakt de tot gisteren onverklaarbare pijnklachten. Eindelijk een diagnose, eindelijk een gerichte behandeling. Niet gefocust op de knieën, maar op de oorzaak van de pijn.

Mijn rechterknie is getaped. De knieschijf is in positie gebracht. De linkerknie is nog even bewust niks mee gedaan. Puur om het verschil te voelen. Het is een blessure die niet over gaat met rust. Actief herstel is nodig. Alleen is het de komende weken testen tot hoever de belasting kan gaan. En hoe we de knieën optimaal kunnen tapen. Het is een dunne lijn.

Als huiswerk heb ik een simpele rekoefening en 4km heel rustig hardlopen meegekregen. Hardlopen! Dat zijn berichten waar ik op gewacht heb. Vandaag heb ik het gevoel dat er een puzzelstukje op zijn plaats is gevallen. Wellicht nog niet het laatste puzzelstukje, maar we zijn wel een flinke stap dichter bij de oplossing. Donderdag meldt ik me opnieuw in Leiden. Wordt vervolgt……