Een ommekeer wil ik het (nog) niet noemen. Een terugkeer zeker ook nog niet. Wel beleefde ik afgelopen week een training uit het spreekwoordelijke boekje. De stijgende lijn lijkt gevonden.

 

Het 2^e opbouwschema lijkt goed aan te slaan. Na een moeizame start voelt het elke kilometer beter aan. De afgelopen dagen liep ik vrij probleemloos 6x6min. Trainingen van boven de 6km zijn dus geen uitzonderingen meer. De laatste trainingen durfde ik zelfs enkele sessies een tikkie harder te lopen. Op gepaste snelheid tankte ik extra vertrouwen.

 

6x8min. Dat stond er donderdag op het schema. Regen, hagel, wind. Niks kon me tegen houden. Ik liep als nooit tevoren. Ik liep pijnvrij. Ik droomde weer. De regen sloeg tegen mijn gezicht. De wind liet mijn hardloopjasje wapperen. Het liet me koud. Ik liep op paden waar ik tijden niet was geweest. Het laatste half jaar was ik niet meer zo ver van huis geweest. Ik genoot.

 

 

Zondag deed ik het nog eens dunnetjes over. Prima loopweer, een goed gevoel en vol vertrouwen besloot ik er een echte training van te maken. Even ging het mis. opgejaagd door een loopgroepje voor me liep ik de 1e sessie van 8 min. in gemiddeld 5:25/km. Veel te hard dus voor een training uit een opbouwschema. De benen wonnen het van het verstand. De rest van de sessies liep ik met de handrem erop. Wederom liep ik heerlijk. Geen moment dacht ik aan de knie. Af en toe voelde ik bij scherpe bochten een klein pijntje. Niks om me zorgen over te maken. In ideaal loopweer genoot ik 9,23km.

 

Mijn trainingsweek leverde 25,09km’s op. Maar belangrijker. Ze waren pijnvrij. Zelfs geen enkele reactie op de trainingen. Alsof de blessure er nooit was. Dit zijn de weken waar je vertrouwen van krijgt. Dit zijn de weken dat je doorzetten beloond wordt. Hier doe ik het voor. Ik ben nog lang niet klaar. Ik kom er aan. Stap voor stap.

 

het parkje in Papendrecht.

 

Even leek het erop dat ik weer te kampen had met blessureleed. Even dacht ik dat ik weer terug was bij af. Veel pijn in beide knieën bezorgde me een plaatselijke onweersbui. Een paar donkere wolken pakte zich samen. Mentaal geknakt besloot ik dat ik zo niet meer wilde lopen. Met een dikke zwarte stift zette ik een punt achter het loopjaar 2011.

 

 

 

Zondag 18 december. Vandaag staat de laatste training van mijn 1^e opbouwschema op het programma. 5 maanden geduld, alternatief trainen en opbouwen sluit ik af met 15min aaneengesloten hardlopen. De wandelpauzes zijn verdwenen. Minuten worden kilometers. Heel langzaam begint het met vallen en opstaan weer ergens op te lijken.

Ik besluit om mijn deze laatste opbouwtraining in het bos te gaan afwerken. Weer eens wat anders dan al het asfalt en de kleine opbouwrondjes van de laatste weken. 15min hardlopen is de moeite waard om naar het bos te fietsen. Een mooie beloning voor al het geduld. Hierop heb ik gewacht.

Het bos is modderig en nat. Zoals altijd is het stil op zondagmorgen. Ik hou mijn polar bewust onder de mouw van mijn jasje. Vandaag loop ik op gevoel. Vandaag wordt het geduld beloond. Vandaag mag ik testen waar ik sta. Rustig loop ik over de drassige bospaadjes. Geconcentreerd let ik op waar ik mijn voeten neer laat komen en let ik op de pasfrequentie. De stukken door het weiland zijn best zwaar. Elke landing is zoeken naar grip. Het knollenveld geeft de knieën flink op hun donder. Ik merk dat de focus niet op de knie ligt. Ik geniet. Ik ben lekker aan het hardlopen. Als een volleerd crosser loop ik door de modder. Plassen spatten uiteen als mijn schoen neerkomt. Om vervolgens vastgezogen te worden in de modder. Een hagelbui barst los. Ik merk dat het jongetje het weer wint van het verstand en trek de handrem aan. Ongemerkt ging ik harder lopen. Nog niet te hard, maar in deze fase onnodige risico’s nemen zou gekkenwerk zijn.

 

Na precies een kwartier piept de polar. Ik stop met hardlopen en met een prima gevoel wandel ik naar mijn fiets. Een prima gevoel in de kop en een prima gevoel in de knie. Het voelt als een afsluiting. Een einde. De 1e opbouwfase zit erop. Ik heb een kleine basis gelegd. Een basis die me verder moet brengen. Met behulp van een 2e opbouwschema ga ik verder met langzaam opbouwen. Lopen met het koppie. Dit is pas het begin......

 

Opbouwen. Het gaat met de nodige ups en downs. De ene training kom ik lachend door. Speels gemak. De andere sluit ik zo slecht af dat ik mijn hardloopschoenen ritueel wil verbranden. Harken. Ploeteren. Pijn. Zo moeilijk om je dan weer te herpakken voor de volgende training.

 

Ik loop, dus ik geniet. Niet ver, niet hard maar genoeg om te genieten. Achter de schermen en in alle rust kom ik steeds een stapje verder. Sessies van twee, drie of soms vier minuten werk ik af. Gevolgd door een wandelpauze. Tijdens het hardlopen droom ik. Om soms wakker te worden geschud door een passerende fietser.

 

Het is stil en mistig op de Tiendweg. Ik start mijn training. Op gevoel, de polar blijft onder de lange mouwen. Ik let extra op mijn pasfrequentie. Bijna huppelend zweef ik laag boven de grond. Korte pasjes, weinig impact voor de knie. Niets is hoorbaar. Alleen het ritselen van dorre bladeren op het asfalt. De polar piept. Sessie 1 is ten einde. Na 2 minuten wandelen klinkt er opnieuw een signaal. Een nieuwe sessie begint. Ik begeef me naar de grasstrook naast de sloot. 200m loop ik onverhard. De bladeren kraken onder mijn schoenen die grip zoeken op het knollenveld. Ik voel me trots, ik voel me bijna een crosser. Na 4 maanden rust maak ik weer de dienst uit in plaats van mijn knie. Bij thuiskomst moet vriendinlief al mijn enthousiasme aanhoren.

 

Opbouwen. Hoe anders kan het 2 dagen later zijn. Na het starten van de 1e sessie voel ik pijn boven de knieschijf. Alsof het bot rechtstreeks over een ander bot schuurt. Ik speel wat met m'n tempo, ik vertraag en versnel. Niets doet de pijn verdwijnen. De 2e sessie voelt niet veel beter. Een paar ijselijk vloeken later besluit ik dat ik er klaar mee ben. Gedesillusioneerd wandel ik naar huis. Bij thuiskomst moet mijn vriendin al mijn ellende aanhoren. Ze kijkt bedenkelijk naar mijn gezicht dat waarschijnlijk op onweer staat. Ik mik mijn schoenen in de verste hoek van de sportkamer.

 

Opbouwen is net als topvorm. Je balanceert op een dun lijntje. Voor je het weet val je eraf en raak je achterop. Ik heb mezelf beloofd dat ik terugkom. Hoe dan ook, wanneer dan ook. 1 stap vooruit, 2 achteruit. Een lange weg. Maar ik zal er komen. De mist trekt op. Ik strik mijn veters en ben op weg.

 

Tegenslag, pijn, frustratie, wanhoop. In deze vier woorden kan je mijn blessureperiode wel samenvatten. Een zware blessure doet wat met je. Je wordt mentaal getest. Je wilt lopen maar het gaat niet. De beentjes kriebelen, het lijf is onrustig. De wanhoop nabij. Toegeven aan een blessure voelt als een nederlaag.

 

1 stap vooruit, 2 stappen terug. Tijdens meerdere opstartpogingen te licht bevonden. Chaos in de kop. Komt het ooit nog goed? Opgeven ligt voor de hand, maar is tevens geen optie. Dat zou veel te makkelijk zijn. Ik blader teug in mijn logboek. 18 juli, mijn laatste training. 16 weken geleden. 112 dagen zonder hardlopen. Klinkt als een tv programma van Arie Boomsma.

 

Afgelopen donderdag bij de fysio. Wederom lig ik op de behandeltafel. Nienke zet op beide benen 2 strepen met balpen. 1 net boven de knieschijf, de andere 10cm daar boven. History repeats. Opnieuw wordt de spieromvang gemeten. Een meetlint liegt niet. De spieromvang van beide knieën is gelijk! 4 maanden alternatief trainen betalen zich uit. Er zit nog een klein verschil in de omvang van het rechterbeen, maar dat is verwaarloosbaar. Een laatste check vertelde dat de knie sterker is geworden. Klaar om voorzichtig aan weer meer belast te worden. De knieschijf spoort weer goed.

 

Groen licht. Ik mag weer hardlopen! Het opstartschema is heel voorzichtig, maar slaat goed aan. Elke training wordt de reactie van de knie minder en het gevoel beter. Het vertrouwen is terug. Het logboek vult zich weer met hardloopkilometers. Nog niet veel maar genoeg om me weer hardloper te voelen. Langzaam zullen de wandelpauzes in het schema verdwijnen. Over 6 weken hoop ik 15min aaneengesloten te kunnen hardlopen. Daarna volgt een 2e opbouwschema. Belangrijkste is nu dat ik weer geniet. Elke training voelt als een bevestiging. Een bevestiging dat ik er weer aan kom. Een 2e hardloopleven is begonnen. De kilometerteller loopt. Net als ik.

 

 

Maandag-avond. De laatste zonnestralen doen hun werk voordat ze door de maan worden verdreven. De fysio (Nienke) en ik lopen van de behandelkamer naar de naastgelegen atletiekbaan. Na maanden alternatief trainen in een hokje van 10meter bij 10meter zit er alleen nog een hoge poort tussen mij en de atletiekbaan. Ze ontgrendelt de poort van de baan. Het slot hapert. Net als mijn knie in het begin van de herstelperiode. Maar niet vandaag. De poort is open. De poort naar de baan en naar mijn 2e hardloopleven.

 

Gefocust wandel ik rond op het rode tartan. In mezelf gekeerd. Bijna zweverig. Nerveus. Kippenvel op mij armen. Niet van de kou, maar van het moment. Binnen enkele momenten ga ik m’n rentree maken. En word ik weer een beetje hardloper.

 

Nienke zet 100m verder een pion op het tartan. Ik huppel ongeduldig en adem een paar keer diep in. Er heerst een serene rust op de baan. De stilte wordt doorbroken door Nienke die van verderop “start!” roept en de stopwatch indrukt. Heel rustig kom ik in beweging. Ik ben weer hardloper. Mijn 2e hardloopleven is begonnen!

 

 5x1 minuut heel rustig hardlopen werk ik vrij makkelijk af. Het voelt vreemd. Onwennig zelfs. Toch geniet ik. Ik kijk naar mijn eigen schaduw. Door de zon geprojecteerd op de rode atletiekbaan. Het ziet er soepel uit. Zo voelt het niet. Toch geniet ik. Ik loop……ik leef. Ik ben gelukkig.

 

Maar dan…..daags na de 1^e training is daar de gevreesde reactie van de knie. Noem het maar gerust een terugslag. Fikse pijnscheuten in de rechterknie. Zelfs in rust is de pijn nadrukkelijk aanwezig. Van een supergemotiveerde loper bezig aan z’n comeback naar een strompelende, wanhopige loper binnen 1 dag. Het kan verkeren. Het vertrouwen compleet kwijt. Chaos in de kop. Geveld door de man met de hamer, die met een mokerslag je droom aan diggelen mept.

 

Relativeren. Wat is wijsheid? De dagen erna werd de pijn minder. Maar het voelt nog niet als vooheen. De angst om weer te beginnen overheerst. De kans op een 2^e terugslag ligt op de loer. Misschien is het wennen voor de knie om weer volledig belast te worden. Hardloopwijsheid komt met de jaren. En die wijsheid heeft me doen besluiten dat ik mijn rentree nog even uitstel. Een moeilijke beslissing, maar luisteren naar het lichaam is belangrijker dan de boel forceren. Hoe moeilijk ook. Gefrustreerd mik ik mijn hardloopschoenen in een hoek. Ik ben er even klaar mee. Voorlopig. Vastberaden om weer volledig fit te worden.

 

Dribbelen: met kleine pasjes lopen, met kleine sprongen lopen. (bron: nieuw woordenboek der Nederlandse taal)

 

Nooit gedacht dat ik van dribbelen zo gelukkig kon worden. En goed gesprek met de fysio wees uit dat ik klaar ben voor de volgende stap. De knie wordt sterker, het vertrouwen groter. Na vele oefeningen en alternatief trainen ben ik klaar voor de een-na-laatste stap van mij herstel.

 

Veel stelt het nog niet voor. Ik mag dribbelen zonder vooruit te komen. Op 1 plaats blijvend huppel ik in de huiskamer. Binnenshuis trainen. Het vloerkleed voelt als tartan. De dakgoot van de overburen is mijn uitzicht. Vier keer 30 seconden lang voel ik me weer een beetje hardloper. Elke afgesloten sessie een beetje meer. En geweldig gevoel. Het voelt als een overwinning. Een overwinning op mezelf. Het geduld en het alternatieve trainen betaald zich uit. Al het wachten wordt beloond.

 

Toch is het moeilijk om de knie weer wat zwaarder te belasten. De focus ligt er nog te veel op. Bij een lichte reactie slaat soms toch de twijfel toe. Toch kan ik de laatste weken die twijfel makkelijker van me af zetten. Een lichte reactie mag. Niks om je zorgen over te maken. Toch speelt het in je achterhoofd. Maar nu ik zo dicht bij mijn return ben houdt niets me meer tegen.

 

Geconcentreerd werk ik nog een indoor dribbelsessie af. Niet denken aan het gekwetste gewricht. Slechts denkend aan mijn aanstaande 2e hardloopleven. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. Ik droom een droom van 30 seconden. Een halve minuut ben ik weer even een hardloper. Even lang genoeg voor nu. De droom gaat binnenkort verder...................................