running rob | het besef | punt.nl: Je eigen gratis weblog, gratis fotoalbum, webmail, startpagina enz

punt.nl

het besef
Hardlopen | 02 Mei 2012 | 19:04:02

De knoop is doorgehakt. Na wederom een week met pijnlijke reacties in beide knieën meld ik me bij de sportfysio. Ik ben terneergeslagen. Teleurgesteld dat zelfs het meest behoudende schema niet werkt.

Hardlopen gaat gek genoeg pijnvrij. Alleen de napijn zegt genoeg. Ik moet naar mijn lichaam luisteren. Dat zegt: tot hier en niet verder. Al gauw was het besef daar. Toen ik maandagavond 23 april de training afsloot realiseerde ik dat dat waarschijnlijk mijn voorlopig laatste hardloopkilometers waren. Stiekem had ik het besluit toen al genomen. Het was genoeg zo. Het werd steeds meer afbreken in plaats van opbouwen.

Mijn besluit stond vast. Niet meer lopen tot 31 december. Om vervolgens op 1 januari 2013 een poging te doen om een inmiddels 3e hardloopleven op te starten. Ik was er meer dan klaar mee. Besloot de boel open te gooien en eerlijk te zijn over de afgelopen 3 weken. De sportfysio motiveerde me. De plannen werden bijgesteld. Ongeveer 4 maanden hardlooprust in plaats van de rest van het jaar.

Een makkelijke beslissing. Zeker als je hem al 2x eerder heb moeten nemen. Gek genoeg wordt het iedere keer makkelijker. Maar wennen doet het nooit. Het blijft een soort afscheid. Toch is berusting het gevoel wat overheerst. Ik kan er niet anders dan vrede mee hebben. Het plan is om in alle rust het geïrriteerde kraakbeen te laten herstellen en pijvrij te worden. Klinkt makkelijk, maar inmiddels weet ik aan den lijve wat voor hardnekkige blessure dit is. Pas als ik zo’n 8 tot 9 weken volledig pijnvrij ben, gaan we weer voorzichtig aan hardlopen denken. Tot die tijd hou ik mijn conditie enigszins op pijl door te fietsen. En denk ik na over het uit te voeren plan. Ik mis het lopen (nog) niet. Hopelijk gaat het weer kriebelen als ik pijnvrij ben……….

Wil je mijn visitekaartje?

wonden likken
Hardlopen | 17 April 2012 | 20:26:59

Traditioneel na een training met wat 5min. sessies kwam de pijn weer terug. Al een paar dagen sluierde het. Eerst rechts. Nu ook links.

Gebleken is dat iedere keer na 5min aaneengesloten hardlopen de klachten terug keren. Een zeurend gevoel. Alsof er een grote glooiende massa achter de knieschijven ligt. Een grote puinhoop. Vandaag had ik niet meer de kracht om te knokken. Wegstoppen of ontkennen heeft geen zin.

De 1^e 2 weken van het nieuwe, met grootse voorzichtigheid opgestelde schema waren prima. De extra rust bleek te werken. Ik voelde me fit. Ik voelde me hardloper. 2 trainingen later hangt de vlag er totaal anders bij. Halfstok zelfs.

Halverwege de training vandaag speelde de pijn weer op. Zelfs tijdens het lopen. Dat was lang geleden. Ik maakte de training op karakter af. Meer harkend als lopend bewoog ik door Baanhoek-west. Vechtend tegen de wind en mijn gedachten. Symbolisch sloeg de regen tegen mijn gezicht.

Verslagen wandelde ik het laatste stuk naar huis. Me af vragend hoever de gifbeker nog leeg moet. Volgende week heb ik een vervolg-afspraak bij de sportfysio. Tot die tijd staan er nog 2 trainingen op de planning. Indien mogelijk werk ik die gewoon af. Daarna volgt overleg.

Mijn besluit staat vast. Nog een week trainen. Daarna rust tot 31-12. Tenzij de sportfysio met goeie argumenten en een dito schema komt. Een ding is zeker: de eventuele verdere opbouw zal nog behoudender moeten.

Ik lik mijn wonden en ga nadenken over hoe nu verder te gaan. Voor een 3^e keer langdurig stoppen met hardlopen ligt voor de hand. Dat besluit nemen wordt elke keer makkelijker. Als snel kom ik terug op mijn besluit. Mijn hoofd en benen willen blijven lopen. Nu mijn knieën nog.

de handdoek
Hardlopen | 08 April 2012 | 19:57:20

De handdoek. Ik heb hem geworpen. Na mijn vorige bezoek bij de sportfysio ging ik vol moed aan de slag met het nieuwe schema. 2 stappen terug, maar het zou me een paar stappen verder brengen op weg naar herstel.

De 1^e week verliep eigenlijk best goed. Weinig napijn en een krappe 15km als weektotaal. De week erop trainde ik in de Loenense bossen. Ik vermijdde de heuveltjes en trainde op de vlakke onverharde paden. Ik liep heerlijk, maar langzaam keerde de napijn terug en sluimerde dagenlang door. Een vermoeid gevoel in mijn benen en knieën. En een bijbehorend knagend gevoel. Het was de knock-out.

Mijn geduld was op. Ik had mezelf bijna in de vernieling gelopen ondanks dat ik 2 stappen in het schema terug had gedaan. Hardloper onwaardig. Na elke training heerste maar even het voldane gevoel. Het maakte steeds sneller plaats voor pijn. Ik hield mezelf niet langer meer voor de gek. De vrouw des huizes zei me als in een goedkope roosvice-reclame:”komt wel goed schatje”. Wetende dat ze gelijk heeft voelde dat niet zo.

Bij de sportfysio volgde een lang gesprek. Ik gaf aan het loopplezier en motivatie kwijt te zijn. We bladerden in gedachten terug naar mijn laatste echte duurloop. 15 mei 2011. Dik 14km op de teller. Zo lang geleden, maar eigenlijk ook weer niet. Een klein jaar geleden liep ik gewoon nog 14km! Het gaf me weer hoop. Met een nieuwe aanpak moet dit straks weer mogelijk zijn.

Het schema is wederom aangepast. Nog behoudender, nog meer ingebouwde rust. Na elke looptraining 2 dagen hardlooprust. Dagelijks veel rekoefeningen en squads. Minder omvang en meer rust moet de ommekeer betekenen. Over 3 weken moet er verbetering merkbaar zijn. De komende trainingen zijn cruciaal.

Ik raap de handdoek op uit de hoek. En verzamel nog 1 keer al mijn moed. Met een licht vertrouwen begin ik aan het nieuwe schema. Op weg naar hopelijk iets moois.

ready to (re)start
Hardlopen | 24 Maart 2012 | 17:59:55

restart

Het hing al een tijdje in de lucht. Woensdag was daar toch de bevestiging en het onvermijdelijke. De mededeling en het besef: ik ben geblesseerd.

De sportarts opende het dossier. Hij was onder de indruk van de hoeveelheid behandelingen en behandelwijzen. Een gesprek volgde. De hele film speelde zich opnieuw af. Alle ellende passeerde de revue. Vanaf juni 2010 ellende met zo nu en dan een positieve piek. Maar met zere knieën als rode draad.

Op de behandeltafel wordt het duidelijk. De knieën willen niet meer. Het kraakbeen schreeuwt om herstel en meer rust. Verder lopen op deze manier zou de boel alleen maar verder kapot maken. Zorgvuldig worden mijn knieschijven heen en weer gehaald. Ik ga door de grond. Ik voel de pijn en ik voel dat het over is. Het besef is daar. Ontkennen heeft geen zin meer. Ik kan enkel toegeven aan het lot.

Op de vraag hoe ik de afgelopen maanden getraind heb overleg ik mijn logboek. De sportarts bewondert bijna de afstanden die ik de laatste weken heb gelopen. Achteraf gekkenwerk. Met 2 beschadigde knieën toch maanden draaien van 100km. Al snel worden er een serie getallen op papier gezet. Getallen die de minuten weergeven die ik nog mag hardlopen. Nog net niet terug bij af mag ik mijn 2e hardloopleven vervolgen. Of eigenlijk beginnen. Opnieuw ligt er een lange weg voor me. Een weg die ik met vertrouwen en geduld ga belopen.

Naast het nieuwe strenge schema start ik ook met nieuwe oefeningen. De sportarts heeft goede ervaringen met deze aanpak en was positief over het herstel. Het doel is om zo snel mogelijk de napijn kwijt te raken en daarna weer heel voorzichtig en onder streng toezicht op te bouwen. Tijden, snelheid, ik ben er niet meer mee bezig. Een dikke streep door mijn huidige PR’s. Ik laat het achter me. Ik kijk niet meer terug, maar vooruit.

Vol goede moed begon ik aan het nieuwe schema. Heel rustig liep ik 2-4-4-2-4-4 minuten met steeds 2 minuten wandelen. Op de warmste 22 maart ooit genoot ik van elke meter. Zelfs de kniebrace liet ik thuis. Na afloop was er de bekende zeurende pijnreactie. De weg die ik moet belopen is een lange. De komende weken worden cruciaal. Minder omvang zou ook minder pijn moeten geven. Geduldig herstart ik mijn 2e hardloopleven. Voorzichtig op weg naar ereherstel.

alle tijd
Hardlopen | 18 Maart 2012 | 17:25:51

De schema’s gaan in de prullenbak. De plannen gaan van tafel. De droom bij het schroot. Vorige week was ik wederom bij de fysio. Op de vraag: hoe gaat het? Besloot ik de boel open te gooien.

Al weken kamp ik met napijn tijdens trainingen. Na het lopen is de binnenkant van beide knieen gevoelig. Zelfs in rust voelt het niet goed. De fysio keek me aan. Ze zag de wanhoop in mijn ogen en de chaos in mij kop. Wat nu? Hoe verder? Na lang praten besloten we om een sportarts te raadplegen.

Eind komende week weten we wellicht meer. Tot die tijd speel ik de weekomvang. De klachten en het beeld van de blessure neigen toch naar kraakbeenproblemen. Op mijn vraag wanneer het goed komt kreeg ik het politiek antwoord: “het is een hardnekkige en lastige blessure”.

Omdat ik hardlopend naar de fysio was gegaan ging ik uiteraard ook hardlopend terug. Met letterlijk en figuurlijk een ander gevoel. Te neergeslagen en opgelucht tegelijk. Alsof er een last van mijn schouders was gevallen liep ik bevrijd naar huis. Wel vroeg ik me af hoe lang deze kwakkelperiode nou nog moet duren. Maar ach, ik liep. En lopen gaat pijnvrij. Op het moment dat ik de nieuwbouwwijk inloop breekt de zon door. Het wordt lente. Ik knijp mijn ogen dicht als ik tegen de zon inkijk. De zon doet zijn werk. Stiekem geniet ik.

De laatste dagen gaan de training eigenlijk probleemloos. Kenmerkend voor het grillige verloop van de laatste maanden. Sessies van 6 tot 8 minuten met aansluitend 1 minuut wandelen verteer ik goed. Trainingen van 45 tot 50 minuten zonder napijn zijn geen uitzondering de afgelopen dagen. Elke training voel ik me sterker. Ik tank vertrouwen. En daar ligt ook meteen de valkuil. Juist nu moet ik de rust bewaren. Niet te gek willen doen. Blijven opbouwen met het koppie. Luisteren naar het lichaam. Geduldig wachtend tot alle puzzelstukjes op hun plaats liggen en blijven. Ik besef dat ik alle tijd heb.

het kan verkeren
Hardlopen | 04 Maart 2012 | 13:45:03

Net als je denkt dat je langzaam uit het dal aan het klimmen bent verlies je de grip. Ineens voel je dat het mis gaat en glijd je met een rotgang terug. Terug naar af. Terug naar het begin.

Na de flinke terugslag half februari leek het na een week hardlooprust weer beter te gaan. Bewust een flinke stap terug gedaan in het opbouwschema. Van sessies van 10 minuten naar sessies van 6 minuten. Alle risico’s uitsluiten. Het leek te werken. 1 training liep ik geweldig. Met een pasfrequentie van 180 en net iets boven de 10km/h danste ik door de polder.

Nog geen week later is het weer mis. Pijn in de rechterknie. Zeurende pijn. Ook in rust is de boel na het lopen gevoelig. Rondom de knie en boven de knieschijf is het een puinhoop. De boel is over de zeik. Net als ik. Ik twijfel of ik zo nog wel doorwil tobben. Hoe lang pijnig ik mezelf nog?

Tot voor kort was het lopen pijnvrij. Donderdag was de pijn weer voelbaar tijdens het trainen. Na 3 sessies van 7 minuten besluit ik rechtsomkeert te maken. Opnieuw een fikse mentale tik. Murw geslagen als een boxer loop ik ontspannen naar huis. De avond valt. Het wordt steeds donkerder. Tekenend voor mijn hardlooptoekomst. Ik tast in het duister.

Het kan verkeren. 2 dagen later liep ik als vanouds. Ik liep zo ontspannen dat ik na 10 minuten pas op mijn polar keek. Ik was dus ruim verder als de geplande 7 minuten sessies die ik wilde lopen. Het voelde zo goed dat ik besloot om te gaan genieten. Een 2e sessie vn 10 minuten volgde. Daarna eindigde ik mijn training met 4sessies van 7 minuten. Maar het belangrijkste: ik liep weer pijnvrij en ik had het broodnodige vertrouwen getankt. Vertrouwen wat ik meeneem naar de volgende trainingen. Alle ellende en tegenslag weegt niet op tegen het positieve gevoel wat ik aan deze training overhoud. In 8,67km van een stukje ellende naar een hardloper. Het kan verkeren.

deukjes
Hardlopen | 19 Februari 2012 | 12:27:11

Hardloopverstand. Hoeveel heb je er van nodig als je wederom een terugslag op je pad vind? Na een heerlijke trainingsweek waarin alles klopte deed ik bewust 2 stappen terug in het opbouwschema.

Het mocht niet baten. Het was te laat. Dinsdag was er na de training plotsklaps een wake-up call. Zo hard als het dooide, zo hard viel ik van mijn roze hardloopwolk. Pijn, aan beide knieen deze keer. Duidend op overbelasting. Zelfs in rust was de zeurderige pijn aanwezig.

Ik bleef er opvallend kalm onder. Waar ik normaal mijn schoenen in een hoek zou gooien en de Alblasserwaardse polder vol zou vloeken viel er nu geen ongetogen woord. Wetende dat me opwinden me niet verder zal helpen, besloot ik wijselijk (hardloop)rust te pakken.

De dagen erop merkte ik lichte verbetering. Maar niet dusdanig dat ik het lopen weer op kon pakken. Ik besloot terug te vallen op alternatief trainen. Donderdagmorgen lag ik al vroeg in het zwembad. In 60min. zwom ik alle frustratie van me af. Voldaan klom ik uit het bronbad.

De bladzijdes in mijn logboek blijven angstig leeg. Toch kan ik terugkijken op 6 mooie weken opbouwen. Dat gevoel is me meer waard dan het gevoel dat ik er nu weer even uit ben. Misschien een paar dagen, misschien een paar weken. Een zoveelste tegenslag houdt me niet tegen. Het zet me hoogstens aan het denken over de invulling van de rest van het loopjaar. Andere uitdagingen lonken. Soms is daar toch die twijfel.

Een bekend ultraloper uit Sliedrecht zei me pas: als je 1% minder gemotiveerd ben, presteer je 90% slechter. De motivatie loopt bij elke tegenslag een deukje op. Die deuk moet je er eerst uitpoetsen om er daarna weer vol voor te gaan. Als ik heel eerlijk ben wordt het steeds moeilijker om de deuken weg te poetsen. Toch blijf ik er voor knokken. Ik ben een hardloper.

de tunnel
Hardlopen | 11 Februari 2012 | 20:45:20

Dinsdagmorgen even voor 09:00uur.

Ik vertrek voor weer een training uit het opbouwschema. -11°C op de meter en een koude wind als bonus. Ik lijk wel gek, maar als de beentjes en de kop goed zijn weerhoud niets me van een stukkie draven.

De eerste meters voelen meteen goed. Het lichaam en de benen hebben er zin in. Toch hou ik het rustig. Te hard lopen op een ijzige ondergrond zou immers vragen om problemen zijn. Hardlopen in, voor Nederlandse begrippen extreme omstandigheden, maakt het trainen net iets mooier.

Zonder na te denken zet ik mijn linkerbeen voor mijn rechter. De kortere pas heb ik me bijna eigen gemaakt. Soms tel ik de pasfrequentie. Gemiddeld nog steeds tussen de 175-180. De vorm wordt steeds beter. Een basis wordt gelegd. Tijdens het lopen denk ik nauwelijks nog aan de knie. De vaste sneeuw en het ijs kraken onder mijn schoenen. Dik ingepakte voetgangers en fietsers kijken me verbaasd aan. Onverstoord loop ik door. In een scherpe bocht glijdt mijn voet in de landingsfase weg. Met een bambi-achtige reflex blijf ik overeind. Een val blijft me bespaard. Soms heb ik het gevoel dat als het goed loopt me niets kan overkomen.

Het lusje in het park ligt er sprookjesachtig bij. Ik besef me dat ik bevoorrecht ben om in deze mooie omstandigheden aan mijn return te mogen werken. Inmiddels heeft ook het zonnetje zich gemeld. Voor ik het weet zijn de 1753meters tussen de bomen om. Met een tevreden gevoel verlaat ik het park. Bijna dromend begeef ik me richting de tunnel onder de N3. Onbewust versnel ik. Er is licht aan het eind van de tunnel……........

denksport
Hardlopen | 29 Januari 2012 | 16:36:07

Hardloopverstand. Niet meer in paniek raken na een terugslag of pijn. Een training durven over te slaan. De laatste weken loop ik steeds vaker op gevoel. En speel ik met het opbouwschema. Op zoek naar vorm. Op zoek naar een gevoel. Opbouwen met het koppie. Het klinkt zo makkelijk. Maar het is donders moeilijk.

Afgelopen week kon in met 3 trainingen ruim 25km in het logboek bijschrijven. Ik schrok er zelf van. Dat is qua weektotaal niet eens zoveel minder als in mijn 1e hardloopleven. Dik tevreden kijk ik terug op de achterliggende trainingen die tot nu toe volgens schema verlopen. Alleen is het schema is me niet meer heilig.

Na de uitzonderlijke trainingsweek lag het voor de hand om de volgende stap te maken. Verder, meer kilometers. Maar verstandig als ik inmiddels ben besloot ik juist een stapje terug te doen. Na de laatste training voelde ik een lichte reactie. Geen reden tot paniek, maar reden om een stapje terug te doen. Dat stapje terug pakte goed uit. Ik speelde me het schema. Ik liep op gevoel. De ene keer een training uit de week ervoor, de andere keer een extra sessie van 6min. Op gevoel en met het koppie werkte ik trainingen af. Ik bereikte vrij makkelijk een weektotaal van een krappe 24km. Easy does it.

Puzzelen. Het juiste stukje op de juiste plaats. Het is net denksport. Ik merk vooruitgang. Niet veel, maar genoeg om de stijgende lijn vast te houden. Met beleid, verstand een grootse zorg leg ik de stukjes op zijn plek. Het past precies. Het web sluit zich. Er vormt zich een geheel. Nog klein en kwetsbaar, maar er is een begin.

uit het boekje
Hardlopen | 15 Januari 2012 | 16:02:10

Een ommekeer wil ik het (nog) niet noemen. Een terugkeer zeker ook nog niet. Wel beleefde ik afgelopen week een training uit het spreekwoordelijke boekje. De stijgende lijn lijkt gevonden.

Het 2^e opbouwschema lijkt goed aan te slaan. Na een moeizame start voelt het elke kilometer beter aan. De afgelopen dagen liep ik vrij probleemloos 6x6min. Trainingen van boven de 6km zijn dus geen uitzonderingen meer. De laatste trainingen durfde ik zelfs enkele sessies een tikkie harder te lopen. Op gepaste snelheid tankte ik extra vertrouwen.

6x8min. Dat stond er donderdag op het schema. Regen, hagel, wind. Niks kon me tegen houden. Ik liep als nooit tevoren. Ik liep pijnvrij. Ik droomde weer. De regen sloeg tegen mijn gezicht. De wind liet mijn hardloopjasje wapperen. Het liet me koud. Ik liep op paden waar ik tijden niet was geweest. Het laatste half jaar was ik niet meer zo ver van huis geweest. Ik genoot.

Bij Papendrecht waar de N3 en de A15 elkaar kruisen ligt een parkje. In mijn 1^e hardloopleven trainde ik daar vaak. Een ronde is ruim 1700m. Leent zich uitstekend voor tempoblokken. Vaak zette ik daar de laatste puntjes op de “i” in de aanloop naar een wedstrijdperiode. Donderdag liep ik daar weer. Deze keer om een basis te leggen. Een stevige basis. Het voelde goed om weer terug te keren. Het voelde als thuiskomen. Alsof ik een deel van mijn revalidatie afgesloten heb. In de wetenschap dat ik waarschijnlijk het ergste achter de rug heb liep ik ontspannen terug naar huis. Na 8,9km was ik weer bij mijn voordeur.

Zondag deed ik het nog eens dunnetjes over. Prima loopweer, een goed gevoel en vol vertrouwen besloot ik er een echte training van te maken. Even ging het mis. opgejaagd door een loopgroepje voor me liep ik de 1e sessie van 8 min. in gemiddeld 5:25/km. Veel te hard dus voor een training uit een opbouwschema. De benen wonnen het van het verstand. De rest van de sessies liep ik met de handrem erop. Wederom liep ik heerlijk. Geen moment dacht ik aan de knie. Af en toe voelde ik bij scherpe bochten een klein pijntje. Niks om me zorgen over te maken. In ideaal loopweer genoot ik 9,23km.

Mijn trainingsweek leverde 25,09km’s op. Maar belangrijker. Ze waren pijnvrij. Zelfs geen enkele reactie op de trainingen. Alsof de blessure er nooit was. Dit zijn de weken waar je vertrouwen van krijgt. Dit zijn de weken dat je doorzetten beloond wordt. Hier doe ik het voor. Ik ben nog lang niet klaar. Ik kom er aan. Stap voor stap.

het parkje in Papendrecht.

pr's

5km:19:29 @ Verkerkloop Zwijndrecht (19-05-10) update!!!

10km:41:42 @ Dwars Door Dordt (28-03-04)

15km:1:05:09 @ Lenteloop Papendrecht (12-05-07)

16,1km:1:14:44 @ Wim Hol Memorial Papendrecht (10-10-09) debuut

21,1km:1:43:21 @ Rabobankloop Alblasserdam (27-09-08) debuut

reactie 1

Profiel

>> uitgebreid profiel

Logs

het besef
wonden likken
de handdoek
ready to (re)start
alle tijd
het kan verkeren
deukjes
de tunnel
denksport
uit het boekje
2011 in vogelvlucht
zwaarbevochten mijlpaal
een einde, een begin
puzzelstukjes
de lange weg
ready, set, go!
de waterdrager
terugkeer/terugslag
dribbelen
nog 3 weken.......
confessies
hindernissen
rust
geduld
patella femorale
doodlopende weg
hardlopen
Ik loop.......
de aanloop
kruis erover
wat bezielt ons?
op zoek naar antwoorden
level up?
berusting
run for kika Rotterdam
Lingewaalloop Herwijnen
regenmeters
ups & downs
run easy
vijf is vijf
Verkerkloop 2011
rustweek
progressieve bevrijding
kriebelende beentjes
vooruit
vierende teugels
ik laat het lopen
de finish
bagger
degelijke ambitieloop 201
5 mijl Ameide
Tis voorbij.....
voetenwerk
80%
vormgeving
uit het boekje
de nieuwe loper 2.0
Testmoment @ Krimpenerwaa
600 meter
AH
running easy
de relax-knop
verrassende comeback
de tiendweg
een goed begin is......
stilte voor.....
stay tuned
fijne feestdagen
alternatieve Alblasserbos
(don't) fuck de schema's.
groen licht
I"m free
de bevestiging
the next level
de eerste stapjes.....
de laatste loodjes......
duidelijkheid
zwarte bladzijde
de wens
BBQcompleetloop
oei...
stijgende lijn
hoe nu verder?
feiten
het komt eraan
lopende zaken
over de knie/start to run
roestig
goed gezelschap
rise up
gematigd tevreden
easy
time wil tell
vormcrisis
tempo's jakken
naPRaten!
adel verplicht: 19:29!!!!
wakker en bewust!
dreamin' man
Hemelvaartsdagloop/ SV
Er staat wat te gebeuren
mentale weerbaarheid
haasje over
klaarstomen voor breakfas
meevallers.....
wake-up call
dauwtrappen......
PR/de nieuwe loper!!
DS Trainer
trainingsweek (UPDATE!)
april doet wat tie wil
zwart brood
voorbereiding
tweestrijd
ambitieuze negative split
alleen maar winnaars
balans
triasloop Dordrecht
t' haasje
roestige/rustige interval
duurwerk
maart roert z'n staart

Laatste 10 reacties

Rob, soms gaat het ni	09:48
31 december? owmygod	11:02
Wat zal ik zeggen rob.	08:48
Esther bedoelt dit: ht	16:49
Het zit je echt niet m	11:45
Eén zin zit me niet le	19:07
Rob ik ken je inmiddel	05:52
Kop op rob, we hebben	23:06
tot 31 december, wow,	22:10
Toch zou ik het nog ni	20:57

Fotoalbum

Mijn vrienden

johandejong
tattoomara

>> Voeg me toe.

Zoeken

Emailalerts

Home

weblog sinds: 2010-03-08

Ontwikkeld door punt.nl en gehost door mijndomein.nl. Problemen met de inhoud van deze log? Klik hier.